2007/Jul/10

รอยยิ้ม

คุณเคยพบเจอคนอื่นยิ้มให้เราบ้างไหมทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก และคุณเคยยิ้มให้กับคนที่เราไม่รู้จักบ้างไหมล่ะ ทุกคนคงคิดว่าเป็นอะไรที่แปลกพิลึก คนที่ไม่รู้จักแล้วยิ้มให้กันทำไม

เช้าวันอาทิตย์ ระหว่างที่กำลังนั่งรอรถโดยสารเพื่อกลับมาเรียนในช่วงสัปดาห์ใหม่ ผู้หญิงคนหนึ่ง น่ารัก แต่งตัวดี จู่ๆ เดินเข้ามาแล้วยิ้มให้ ขณะนั้นฉันอึ้งและไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร คิดในใจว่าผู้หญิงน่ารักคนนี้บ้ารึเปล่า แต่หน้าก็ยิ้มตอบให้เขาไปแล้ว สักพักผู้หญิงที่น่ารักคนเดิม เดินมานั่งข้างๆ และยิ้มให้อีกครั้ง ในใจอยากถามว่ายิ้มให้ทำไม หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรอ แต่ใจไม่กล้าพอที่จะถาม ในที่สูดผู้หญิงที่น่ารักคนเดิมก็เอ่ยวาจาออกมาสักที เขาถามว่าฉันมีปากกาไหม อ๋อ! ที่แท้อยากยืมปากกานี่เอง ฉันตอบไม่มีหรอก แต่เธอยังยิ้มอยู่เหมือนเดิมทั้งที่ไม่ได้ปากกาใช้ เขาคงได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดีกระมัง ยิ้มได้ตลอดเวลา หรือเพราะอะไรกัน

คงเป็นความเคยชินของคนเรา คนบางประเภทมีนิสัยดี เป็นมิตรต่อคนทั่วไปหรือเพราะได้ขึ้นชื่อว่าอยู่สยามเมืองยิ้ม เราต้องยิ้มกัน คนเหล่านี้จึงเคยชินกับการยิ้มแย้มและให้ความเป็นมิตรกับคนทั่วไปเสมอ ซึ่งสมัยนี้โลกมีวิวัฒนาการเปลี่ยนแปลงไปมาก สังคมเริ่มดิ้นรนต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนปรารถนา โดยไม่คิดคำนึงถึงผลการกระทำนั้น ผู้คนใช้ชีวิตอย่างตัวใครตัวมัน จากเมื่อก่อนบ้านใกล้เรือนเคียง มีความเอื้อเฟื้อต่อกันและกัน แต่เดี๋ยวนี้แทบไม่รู้จักกันเลย หรือแม้แต่รอยยิ้มก็พบเห็นได้ยากนัก

สภาพแวดล้อมสำคัญแค่ไหน แน่นอนคนเราเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน แต่คนเราเลือกที่จะเป็นและเลือกที่จะกระทำได้ ฉะนั้นการยิ้มให้แก่กันและกันนั้น หากเราทำเป็นประจำ คิดคิดแล้วโลกเราคงสดใสกว่าที่เป็นอยู่อย่างแน่นอน

ลองย้อนหันกลับมาดูตัวเองแล้ว ฉันคงเป็นคนหนึ่งที่ดูแย่ในสายตาของใครหลายๆ คน เพราะความไม่เคยชินที่จะยิ้มให้กับคนแปลกหน้าหรือที่จะสนใจคนรอบข้าง เหตุการณ์วันนั้นทำให้ฉันคิดได้และลองยิ้มให้คนอื่นๆ ดูบ้าง สุดท้ายแล้วผลลัพธ์ที่ได้คือความคิด ความเคยชินในเรื่องที่ดีและถูกต้อง

ถ้าเราไม่คิดถึง ไม่ระลึกถึงสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ ความเมินเฉย ควมเฉนชาที่เกิดขึ้นมันจะกลายเป็นความเคยชินและจะไม่สำคัญสำหรับตัวเรา ในยุคนี้คนคงพูดกันว่า หาได้ยากนะสำหรับรอยยิ้มที่จริงใจ แต่ก็ยัง "มี" เหมือนกับผู้หญิงที่น่ารักคนนั้นที่ฉันเจอนี่ไง

ถ้าผู้คนสมัยนี้ยิ้มให้กันวันละนิด ถึงแม้เราจะไม่รู้จักกันเลยก็ตามที ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปกี่ยุคสมัย รอยยิ้มก็จะยังได้พบเห็นอยู่ทั่วไป มันจะกลายเป็นเรื่องธรรมดาหรือไม่ธรรมดา แต่วันเวลาจะทำให้รอยยิ้มกลายเป็นเรื่องธรรมดาและเกิดเป็นความเคยชินสำหรับเรา


edit @ 2007/07/10 14:47:19

2007/Jun/19

ข้าพเจ้านางสาว powerwebgril เป็นนักเขียนฝึกหัดที่มีหลายสิ่งหลายอย่าง

ที่ต้องเรียนรู้ ฝึกหัดและจดจำให้มาก วันนี้เป็นวันแรกที่เข้ามาทำความ

รู้จักกับ Exteenblog เป็นสิ่งแปลกใหม่และน่าตื่นเต้นสำหรับข้าพเจ้า

Blog นี้ จะเป็นที่รวบรวมผลงาน สาระ ความรู้ต่างๆ แม้กระทั่งเป็นที่ระบาย

ในยามสับสน

เพื่อนๆทุกคนสามารถเข้ามาติชม ทักทายหรือเยี่ยมเยียนกันได้เสมอ

ข้าพเจ้าขอฝากผลงาน ฝากตัวและใจไว้ด้วย

เรื่องไหนโดน เรื่องไหนห่วย แสดงคอมเมนต์ได้

แล้วพบกันใหม่จ้า